Hacı

Gisteren, toen we aankwamen in ons hotel, liep een hacı binnen met vrouw, die over de prijs van een overnachting kwam onderhandelen. Een bekend scenario. Zoals zovele Turken wil die man, via de meest directe weg, naar zijn heimat. Terug naar de droom die hij in zijn vaderland opbouwde.

Een man, die als gastarbeider naar Europa komt om goud te zoeken, vindt in Duitsland een hele nieuwe wereld. Zijn ouders zien dat hun kind zich waarden uit het gastland eigen maakt en vrezen dat dat repatriëring vermoeilijkt. Die laatsten wensen dat hij trouwt met een cultureel zuivere vrouw — een vrouw die op haar beurt belast wordt met het terugbrengen van die man tot ‘het rechte pad’.

Tot hij op pensioen gaat, zijn kinderen het huis uit zijn, zijn ouders niet meer leven en zijn vrouw te moe is om de culturele strijd nog te strijden. Dan is hij op een dag onderweg naar zijn Turks kasteeltje, wanneer het laat geworden is in Servië en hij moe. Hij herinnert zich hoe cultureel rijk en verwelkomend die vreselijke westerlingen zijn.

Yolun açık olsun Hacı — moge uw weg open zijn.